ಹಿಂದಿನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಕಾರ್ ಕ್ರಾಷ್ ಟೆಸ್ಟ್ ಹೀಗಿತ್ತು ನೋಡಿ... ಬಹಳ ರೋಚಕ ಕಥೆಯಿದು!

ಗ್ಲೋಬಲ್ ಎನ್‌ಸಿಎಪಿ ಮತ್ತು ಯುರೋ ಎನ್‌ಸಿಎಪಿ ಎಂಬ ಎರಡು ಖಾಸಗಿ ಏಜೆನ್ಸಿಗಳು ಅಂತರರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಕಾರುಗಳಿಗೆ ಕ್ರ್ಯಾಶ್ ಟೆಸ್ಟ್‌ಗಳನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಿವೆ. ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಭಾರತ್ ಎನ್ ಸಿಎಪಿ ಎಂಬ ಸಂಸ್ಥೆಯನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸುವ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನೂ ಮಾಡಲಾಗುತ್ತಿದೆ. ಇದರಲ್ಲಿ ಕಾರನ್ನು ಕ್ರ್ಯಾಶ್ ಮಾಡಿದಾಗ ಉಂಟಾಗುವ ಹಾನಿಯನ್ನು ಲೆಕ್ಕ ಹಾಕಿ ಸುರಕ್ಷತೆಯ ಕುರಿತು ರೇಟಿಂಗ್ ನೀಡುತ್ತಾರೆ.

ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ, ಕಾರು ಕ್ರ್ಯಾಶ್ ಪರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಸಿಕೊಂಡಾಗ ಅದು ಎಷ್ಟು ಸುರಕ್ಷಿತವಾಗಿದೆ ಎಂದು ತಿಳಿಯಲು ಕಾರಿನೊಳಗೆ ಡಮ್ಮಿಗಳನ್ನು ಇಡಲಾಗುತ್ತದೆ. ಇದೆಲ್ಲವೂ ಪ್ರಸ್ತುತ ಅಭ್ಯಾಸವಾಗಿದೆ ಆದರೆ ಇಷ್ಟು ತಂತ್ರಜ್ಞಾನವನ್ನು ಅಭಿವೃದ್ಧಿಪಡಿಸುವ ಮೊದಲು ಕ್ರ್ಯಾಶ್ ಪರೀಕ್ಷೆಯನ್ನು ಹೇಗೆ ಮಾಡಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು ಎಂದು ನೀವು ಎಂದಾದರೂ ಯೋಚಿಸಿದ್ದೀರಾ... ಹೌದು ಹಿಂದಿನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಕಾರುಗಳ ಬಳಕೆಯೇ ತುಂಬಾ ವಿರಳ ಅದರಲ್ಲೂ ಕ್ರಾಷ್ ಟೆಸ್ಟ್ ಹೇಗೆ ಎಂಬ ಅನುಮಾನ ನಿಮಗಿರಬಹುದು.

ವಿದೇಶಗಳಲ್ಲಿ 1850 ರ ನಂತರ ಆಟೋಮೊಬೈಲ್ ಬಳಕೆ ನಾಟಕೀಯವಾಗಿ ಬದಲಾಯಿತು. 1900 ರ ನಂತರವೇ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಆಟೋಮೊಬೈಲ್‌ಗಳ ಬಳಕೆ ಹೆಚ್ಚು ವ್ಯಾಪಕವಾಗಿ ಹರಡಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿತು. ಆದರೆ ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಜನರು ಸುರಕ್ಷಿತ ಕಾರುಗಳನ್ನು ಹೇಗೆ ಪರೀಕ್ಷಿಸಬೇಕು ಎಂದು ಯೋಚಿಸುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಕಾರನ್ನು ಐಷಾರಾಮಿ ವಸ್ತುವಾಗಿ ಮಾತ್ರ ನೋಡಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಆಗಿನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಕಾರನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿ ಉದ್ದೇಶಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಢಿಕ್ಕಿ ಹೊಡೆಸಿ ಪರೀಕ್ಷೆಗೆ ಒಳಪಡಿಸಿದರೆ ಹುಚ್ಚರು ಎಂದು ಭಾವಿಸಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು.

ಆದರೆ ಕ್ರ್ಯಾಶ್ ಪರೀಕ್ಷೆಯ ಫಲಿತಾಂಶಗಳು ಕಾರು ಖರೀದಿ ನಿರ್ಧಾರವನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸುವ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಹೊಂದಿವೆ ಎಂಬುದು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಜನರಿಗೆ ತಿಳಿಯತೊಡಗಿತು. ಹಾಗಾದರೆ ಕ್ರ್ಯಾಶ್ ಪರೀಕ್ಷೆಯು ಯಾವಾಗ ಮೊದಲು ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡಿತು ಎಂಬುದನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ನೋಡೋಣ. 1924 ರಲ್ಲಿ, ಜನರಲ್ ಮೋಟಾರ್ಸ್ ತಮ್ಮ ಕಾರುಗಳನ್ನು ಪರೀಕ್ಷಿಸಲು ಸುಮಾರು 4 ಎಕರೆ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಪರೀಕ್ಷಾ ಕೇಂದ್ರವನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿತು. ಇದು ಆಟೋಮೊಬೈಲ್ ಉದ್ಯಮದಲ್ಲಿ ಮೊದಲ ಪರೀಕ್ಷಾ ಕೇಂದ್ರವಾಗಿದೆ.

1934 ರಲ್ಲಿ ಈ ಕೇಂದ್ರದಲ್ಲಿ, ಜನರಲ್ ಮೋಟಾರ್ಸ್ ಕಂಪನಿಯು ಈ ಕಾರಿನ ಗುಣಮಟ್ಟವನ್ನು ಪರೀಕ್ಷಿಸಿತು. ಇದು ವಿಶ್ವದ ಮೊದಲ ಅಧಿಕೃತ ಕ್ರ್ಯಾಶ್ ಟೆಸ್ಟ್ ಆಗಿತ್ತು. ಅದರ ನಂತರ, ಮರ್ಸಿಡಿಸ್-ಬೆಂಝ್ ಕಾರು ಅಪಘಾತ ಪರೀಕ್ಷೆಗೆ ಒಂದು ರೂಪವನ್ನು ನೀಡಿತು. ಸೆಪ್ಟೆಂಬರ್ 10, 1959 ರಂದು ಲಂಡನ್‌ನಲ್ಲಿ ಮೊದಲ ಮಿನಿ ಕಾರನ್ನು ಪರಿಚಯಿಸಲಾಯಿತು. ಈ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಬೆಂಝ್ ಕಂಪನಿಯು ಪೈಪೋಟಿ ಎದುರಿಸುವ ಸಲುವಾಗಿ ತನ್ನ ಕಾರನ್ನು ಜರ್ಮನಿಯಲ್ಲಿ ಕ್ರ್ಯಾಶ್ ಟೆಸ್ಟ್ ಮಾಡಲು ಸಿದ್ಧವಾಯಿತು.

ಈ ಪರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿ ಕಾರನ್ನು ವೇಗವಾಗಿ ತಂದು ಏರೋಪ್ಲೇನ್ ನಲ್ಲಿಟ್ಟು ಕಾರನ್ನು ಹಾರಿಸಿ ಪರೀಕ್ಷೆ ಮಾಡಬೇಕು. ಇದರಲ್ಲಿ ಯಾರೂ ಕಾರು ಓಡಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲದ ಕಾರಣ ವಿಮಾನ ಕಟ್ಟಲು ಬಳಸುವ ಹಗ್ಗ ಎಳೆಯುವ ಸಾಧನವನ್ನು ತಂದು ಕಾರಿಗೆ ಹಗ್ಗ ಕಟ್ಟಿ ಕಾರನ್ನು ವೇಗವಾಗಿ ಎಳೆದು ಎಗರಿಸಿದ್ದರು. ಇದಕ್ಕಾಗಿ, Mercedes-Benz 190 ಅನ್ನು ಪರೀಕ್ಷಿಸಲಾಯಿತು. ಮುಂದಿನ ಪರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿ, ಕಾರನ್ನು 17 ಟನ್ ತಡೆಗೋಡೆಯ ವಿರುದ್ಧ ಪರೀಕ್ಷಿಸಲಾಯಿತು.

ಕಾರಿನ ಚಾಲಕನ ಪಕ್ಕದ ಬಾಗಿಲು ತೆಗೆದಿಡಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು, ಆಗ ಮಾತ್ರ ದೂರದಿಂದ ಕ್ಯಾಮರಾದಲ್ಲಿ ಹಾನಿಯಾಗಿರುವ ದೃಶ್ಯ ದಾಖಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಕಾರಿನಲ್ಲಿದ್ದ ಪ್ರಯಾಣಿಕರ ತೂಕಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಮರಳು ತುಂಬಿದ 3 ಚೀಲಗಳನ್ನು ಕಾರಿನಲ್ಲಿ ಇಡಲಾಗಿತ್ತು. ಡ್ರೈವರ್ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುವ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಡಮ್ಮಿಯನ್ನು ಹೊಂದಿಸಿ ನಂತರ ಹಲವು ಕಂಪನಿಗಳು ಈ ಕ್ರ್ಯಾಶ್ ಟೆಸ್ಟಿಂಗ್ ಮಾಡಲಾರಂಭಿಸಿದವು. ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಅಪಘಾತ ಪರೀಕ್ಷೆಯು ಕಾರನ್ನು ಸಣ್ಣ ಬೆಟ್ಟದ ಮೇಲೆ ಓಡಿಸುವುದು ಮತ್ತು ಕಾರು ಸಮೀಪಿಸುತ್ತಿರುವಾಗ ಚಾಲಕನು ಕಾರಿನಿಂದ ಜಿಗಿಯುವುದನ್ನು ಒಳಗೊಂಡಿರುತ್ತದೆ.

ನಂತರ ಹೆಚ್ಚಿನ ವೇಗದಲ್ಲಿ ಕಾರನ್ನು ಗೋಡೆಗೆ ಅಪ್ಪಳಿಸುವಂತೆ ಮಾಡಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಮೃತ ದೇಹಗಳು, ಚಿಂಪಾಂಜಿಗಳು ಮತ್ತು ಹಂದಿಗಳನ್ನು ಬಳಸಿ ಮಾನವರ ಮೇಲೆ ಪರಿಣಾಮಗಳನ್ನು ಪತ್ತೆಹಚ್ಚಲು ಪರೀಕ್ಷೆಗಳನ್ನು ಮಾಡಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಈ ಮೂಲಕ ಕಾರು ತಯಾರಿಕಾ ಕಂಪನಿಗಳು ಬಲಿಷ್ಠ ಕಾರನ್ನು ತಯಾರಿಸುವುದು ಹೇಗೆ ಎಂದು ಪರೀಕ್ಷೆ ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದವು. ಆ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಕಾರುಗಳಿಗೆ ಸೀಟ್ ಬೆಲ್ಟ್ ಕೂಡ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಕ್ರ್ಯಾಶ್ ಪರೀಕ್ಷೆಯ ನಂತರ, ತಲೆ, ತೋಳು, ಕಾಲು ಮತ್ತು ಬೆನ್ನು ಮುಂತಾದ ಕಡೆಗಳಲ್ಲಿ ಉಂಟಾಗುವ ಪರಿಣಾಮವನ್ನು ಆಧರಿಸಿ ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡದೆ ಬೇರೆ ಮಾರ್ಗವಿರಲಿಲ್ಲ.

ನಂತರ 1952 ರಲ್ಲಿ ಸ್ಯಾಮ್ಯುಯೆಲ್ ಎಂಬಾತ ವಿಮಾನಗಳನ್ನು ತಯಾರಿಸಲು ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಡಮ್ಮಿಗಳನ್ನು ಬಳಸಿದರು. ಈ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ, ರಸ್ತೆ ಅಪಘಾತಗಳನ್ನು ತಡೆಗಟ್ಟಲು ಅನೇಕ ಅಧ್ಯಯನಗಳಿಗೆ ಈ ಡಮ್ಮಿಗಳನ್ನು ಬಳಸುವ ಕಲ್ಪನೆಯು ಹುಟ್ಟಿಕೊಂಡಿತು. ನಂತರ ಕ್ರಮೇಣ, ಕಾರ್ ಕ್ರ್ಯಾಶ್ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳಲ್ಲಿ ಡಮ್ಮಿಗಳನ್ನು ಬಳಸಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದರು. ಪ್ರಸ್ತುತ ಸೆನ್ಸಾರ್‌ಗಳು, ಕ್ಯಾಮೆರಾಗಳು ಮತ್ತು ಡಮ್ಮಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಇಂದು ಕಾರುಗಳಲ್ಲಿ ಅನೇಕ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಮೇಲ್ವಿಚಾರಣೆ ಮಾಡಲಾಗುತ್ತದೆ. ಇದು ಕಾರು ಅಪಘಾತ ಪರೀಕ್ಷೆಯ ಹಿಂದಿನ ಕಥೆಯಾಗಿದೆ.